Juist voor buitenreclame kan het checken van de reclame-uiting belangrijk zijn: bij klachten dient de klager zich eerst te wenden tot de Reclame Code Commissie die voor een uitspraak altijd langer nodig heeft dan de 1-4 weken dat een gemiddelde buitenreclame uiting te zien is. Op de website www.checksrc.nl worden handige tips gegeven voor een verantwoorde reclameboodschap. Ook is jurisprudentie te raadplegen over recente (ze gaan terug tot 2007) uitspraken.

De volgende stappen kunnen doorlopen worden:

1. Raadpleeg de Code
Op de website van de Nederlandse Reclame Code vindt u de regels waaraan reclame moet voldoen.

2. Lees de jurisprudentie
De meest recente uitspraken van de afgelopen jaren kunt u online raadplegen. Zo krijgt u meer inzicht in de concrete toepassing van de regels door de Reclame Code Commissie en het College van Beroep.

3. Check het bij SRC
In de derde stap krijgt u antwoord op de meest voorkomende vragen met betrekking tot onderwerpen zoals: Waar moet ik op letten als reclame gericht is op kinderen? Wanneer is reclame smakeloos?

4. Toegang tot pre-copy advies
Hebben de voorgaande stappen niet geleid tot voldoende duidelijkheid over de do’s & dont’s? Wilt u weten of en op welke aspecten een (nog niet geopenbaarde) reclame-uiting in overtreding is met de NRC? Dan hebt u in de vierde stap toegang tot het aanvragen van pre-copy advies (tegen betaling).

De Parijse gemeenteraad heeft besloten om de maximale omvang van 12m2 terug te brengen naar 8m2 billboards. Buitenreclame exploitanten zullen hun huidige panelen moeten vervangen door nieuwe en kleinere. Tevens eist de gemeente dat tussen de billboards een minimale afstand van 25 meter in acht genomen moet worden. Er moet een minimale afstand van 60 meter tot de Peripherique Ring ontstaan en geen objecten worden toegestaan met een afstand van 50 meter tot scholen.

De maatregelen zullen de advertentieruimte met ongeveer 30% verminderen aldus een woordvoerster van de Parijse gemeenteraad. “We zijn niet tegen reclame, maar we willen voorkomen dat het al te opdringerig wordt,” zei ze. De officiële beslissing zal in juli gepubliceerd worden. Naar schatting 1.400 te grote billboards zullen voor het eind van 2012 verwijderd moeten worden. Woordvoerster (Daniele Pourtaud) meldt in Le Figaro “deze regelgeving is niet tegen reclame, maar komt tegemoet aan de wensen van bewoners dat reclame minder indringend moet zijn”.

Financieel analist Richard Houbron van Cheuvreux (aandelenhandelaar) is van mening dat deze beperkingen pijn zullen doen bij alle exploitanten. Minder en kleinere billboards kunnen ervoor zorgen dat het medium minder aantrekkelijk voor adverteerders wordt. Hij schat dat de beslissing zal leiden tot een 1% daling van de omzet, zelfs als de exploitanten erin slagen om hun prijzen te verhogen. Parijs vertegenwoordigt 4% tot 5% van de totale inkomsten. Houbron zei dat de beslissing andere steden in Frankrijk en mogelijk andere Europese hoofdsteden kan motiveren om ook naar dit onderwerp te kijken (het wordt vaak als visuele vervuiling gezien). “In Duitsland en Scandinavië waar de groene politieke macht bijzonder sterk is, lopen wij het risico na verloop van tijd besmetting te gaan zien,” zei hij.

Reductie van buitenreclame hebben we eerder gezien in Sao Paolo (compleet verbod) en Sint Petersburg. NABB merkt op dat de hoeveelheid buitenreclame in Frankrijk aanmerkelijk hoger ligt dan in Nederland en dat het maximum formaat billboards (8m2) al heel lang de standaard is. Maatregelen zoals in Parijs verwachten wij niet in Nederland.

Stephane Dottelonde, hoofd van de Franse outdoor reclame-industrie lobby bagatelliseert de impact door op te merken dat adverteerders zelden alleen reclame in Parijs plaatsen, maar juist landelijke netwerken kopen. Tevens meldt hij dat reclame op straatmeubilair, zoals abri’s niet beïnvloed worden.

Bron: MarketWatch, 22 juni 2011

Daarmee werd reclame gemaakt voor nieuwbouwplan PuijAcker. Bij ‘green graffiti’ worden teksten op vieze stoepen ‘geschreven’ door een sjabloon op de grond te leggen en vervolgens met een hogedrukreiniger het straatvuil weg te spuiten. Green graffiti geldt als milieuvriendelijke manier van reclame maken. VolkerWessels had reclamebureau Top Two Boxes 25 stuks ‘green graffiti’ van 1.40 bij 1.40 meter laten aanbrengen, onder meer op de Heuvel en bij het station.

Volgens de gemeente is de campagne in strijd met artikel 13, lid 3 uit de Tilburgse APV. “Het is een vorm van oneigenlijk gebruik van de openbare weg en daarnaast illegale reclame. Bovendien kan er schade ontstaan aan het natuursteen in het stadscentrum omdat een hogedrukspuit ook de voegen tussen de stenen wegspuit”, aldus een woordvoerder.

Ontwikkelaar Alexander de Bonth van VolkerWessels legt zich neer bij het dringende verzoek van de gemeente. Afgelopen dinsdag betitelde hij de betreffende ambtenaren op Twitter nog als ‘zeurpieten’.

Bron: Brabants Dagblad, 19 mei 2011

Langs die weg stond een bord met witte en zwarte vlakken. Het betrof een zogenoemde qr-code, een soort streepjescode. Om de code te ontcijferen moesten automobilisten al rijdend hun smartphone pakken. Dat mobieltje ontrafelde de code. Nadat die was ingescand, werd duidelijk dat het bord van een projectontwikkelaar (Bohemen) was die een ontwerpwedstrijd had uitgeschreven. De code leidde naar de spelregels van de wedstrijd. Naast de locatie waar Ikea zijn zinnen op een nieuw filiaal heeft gezet.

De SP’er vindt het bord te gevaarlijk en Schultz is het met hem eens. De VVD-bewindsvrouw werd destijds door Bashir gevraagd het bord te laten verwijderen. Dat kon zij niet, omdat die bevoegdheid ligt bij de gemeente Leiderdorp. ‘Desondanks heb ik de eigenaar van het bord, ontwikkelaar Bohemen, bereid gevonden om het bord te verwijderen’, schrijft zij.

Ze vult aan dat haar ministerie werkt aan een ‘beleidskader afleiding’. ‘Dit kader beschrijft criteria om van (geplande) objecten langs auto(snel)wegen vast te stellen of zij de verkeersveiligheid negatief kunnen beïnvloeden’, legt de minister uit. Ze denkt daarbij niet alleen aan vreemde borden, maar ook aan bijzondere gebouwen, windturbines en kunstobjecten. Ze verwacht het kader voor de zomer vast te stellen.

Zie onderstaand een foto van een reclamebord dat langs de A20 geplaatst is. We zien de laatste tijd steeds meer van dit soort borden langs snelwegen verschijnen. Afleidend?

The Clean City Law kwam vanuit een drang om elke vorm van vervuiling tegen te gaan: vervuiling van water, lucht, geluid en uitzicht. Het aanpakken van de visuele vervuiling bleek het eenvoudigst. De reclamewereld stond vanzelfsprekend op zijn kop en hoopte dat de wet geen doorgang zou vinden. De belangrijkste argumenten waren het beperken van de vrijheid van meningsuiting, het verlies van vele banen en het beschadigen van een grote bedrijfssector.

Drie jaar na het daadwerkelijk introduceren van de wet is het erg moeilijk geworden om buitenreclame te vinden: geen billboards, geen reclame op bussen of taxi’s of zelfs in etalages van winkels. De openbare ruimte is volledig reclamevrij geworden! Ondanks de grote tegenstand destijds zijn de meeste reclameprofessionals nu erg positief gestemd over de doorgevoerde beleidsbeslissingen. De stad voelt schoner en de wet heeft ervoor gezorgd dat nieuwe en meer creatieve reclameoplossingen bedacht moesten worden.

Reclamebureaus en marketing directors werden gedwongen om geld dat gereserveerd was voor outdoor campagnes onmiddellijk anders te gaan inzetten. Het resultaat was een enorme groei in alternatieve (voornamelijk indoor reclame, maar ook publieke stunts en andere vormen van guerrilla marketing) en digitale media. De marketing manager van Hewlett-Packard Brazil, Anna Freitag, merkt op dat outdoor advertising aanmerkelijk minder effectief bleek te zijn dan –met name- digitale media.

Brazilië bleek een goede markt te zijn voor digitale media aangezien Brazilianen enorm actief zijn in de diverse social media. Hewlett-Packard ontdekte dat internet en social media direct samenhangen met de aanwezigheid op het point-of-sale.

Er zijn echter niet alleen maar winnaars. Een groot deel van de bevolking leeft in grote appartementencomplexen. Reclame op deze gebouwen gaf de bewoners een extra inkomen; nu dit is verdwenen heeft het velen in een bijzonder lastige positie gebracht!

bronnen:

Financial Times (www.ft.com)
CPB blog (www.cpb.co.uk)

De gemeente verpacht de grond aan een boer. Omdat Haarlemmermeer de grond in eigendom heeft, is een vergunning nodig om daar een billboard op te mogen zetten. Lieke Keller, directeur van het partijbureau van de Partij voor de Dieren, vindt het optreden van de gemeente Haarlemmermeer „ongehoord”. „Er zal best iets fout zijn gegaan, maar de gemeente speelt nu voor eigen rechter. Ze hebben die agrariër onder druk gezet om het bord weg te halen, anders kwamen ze het zelf weghalen. Ze hadden hem ook gewoon kunnen aanschrijven, dan kan iemand nog naar de rechter gaan.”

De Partij voor de Dieren snapt niet waarom Haarlemmermeer het bord zo snel weg wilde hebben. „De urgentie kunnen we op geen enkele manier plaatsen”, zei Keller. „Er is geen gevaar voor de verkeersveiligheid; het is een solide bord. Het is nota bene verkiezingstijd. We vinden het heel raar hoe de gemeente nu optreedt.” De Partij voor de Dieren bezint zich nog op verdere stappen.

Bizon Buitenreclame

Een belangrijk deel van de business van Bizon Buitenreclame is afkomstig van contracten die ze gesloten hebben met de grote energiebedrijven (Nuon, Enexis). Op de energiehuisjes van deze bedrijven heeft Bizon Buitenreclame als enige partij in Nederland het recht verworven om frames te plaatsen (A0 en A1 formaat). Als het gemeentelijk reclamebeleid het toelaat, kan Bizon dan ook daadwerkelijk dit soort frames exploiteren. Vaak in ruil voor het weghalen van wildplak op deze energiehuisjes en andere geselecteerde objecten. Het is een publiek geheim dat Bizon in het verleden wild plakte, maar door de ontwikkeling van het bedrijf zijn ze een alternatief gaan bieden via de frames op de energiekasten. Hierdoor kon Bizon stoppen met hun activiteiten op het gebied van wildplak. Echter de erkenning van Bizon dat zij al jarenlang medeaandeelhouder zijn in het wildplakbedrijf Reality Outdoor is toch op zijn minst vreemd te noemen. Zoals in de kop van het NRC artikel staat: ‘gemeenten doen zaken met affiche-opruimer die vervuilt’ (althans hun dochteronderneming).

Bizon Buitenreclame heeft pas recent officieel toegegeven dat ze een belang hebben in Reality Outdoor (aldus directeur Hans Moerkerk). Volgens Bizon diende dat belang om grip te houden op de ondoorzichtige wereld van de wildplak. Een vreemde redenering, want de eigenaren van Bizon bleken in het verleden dus ook geld te verdienen aan het wildplakken en met een aandelenbelang is echte controle natuurlijk een gotspe. En nu wil Bizon af van het belang in Reality Outdoor, vermoedelijk omdat de banden met de wildplakwereld te gevaarlijk werden en de financiële rendementen minder zijn geworden. Bizon heeft nu een duidelijk statement neergelegd door alle banden die er waren met het ‘illegale’ circuit te verbreken – een goede zaak naar onze mening.

Het probleem tussen Bizon en Reality Outdoor

Mede-eigenaar en directeur van Reality Outdoor, Remko van der Klis, is in een zakelijk conflict verwikkeld met Bizon Buitenreclame. Bizon wil zijn aandelen verkopen aan een derde partij, maar Reality maakt daar bezwaar tegen. Het schijnt dat Bizon de gemeente Amsterdam een voorstel heeft gedaan om de gehele stad vrij te maken van wildplak, hetgeen natuurlijk de business van de wildplakkers zou schaden. Dat de wildplakwereld een schimmige is, werd duidelijk door het ingooien van de ruiten van het kantoor van Bizon en het op hun gebouwen spuiten van de naam van de Bizon directeur.

Reactie van Reality Outdoor

In een reactie naar NABBNET merkt directeur Remko van der Klis op dat Bizon inderdaad heeft aangegeven af te willen van hun 50% belang in Reality Outdoor. Van der Klis ontkent echter dat deze transactie al plaatsgevonden heeft, omdat partijen het absoluut niet eens zijn over de wijze van ontvlechting. Hij ontkent ook stellig op enigerlei wijze betrokken te zijn bij de vernielingen aan het pand van Bizon.

In tegenstelling tot wat Bizon beweert, is volgens Van der Klis de markt voor het wildplakken juist sterk gegroeid in de laatste jaren (van € 0,8 miljoen tot €2,0 miljoen dit jaar). Reality Outdoor is de grootste speler, maar er zijn daarnaast nog zeer veel kleinere exploitanten actief.

Wildplakken is illegaal zoals de naam al aangeeft. Last van gemeenten heeft hij nauwelijks; daar waar een gemeente de wildplak hard aanpakt, ontwijken ze deze. De belangrijkste concurrentie voor Reality Outdoor komt eigenlijk alleen van de andere wildplakbedrijven.

Wildplakken

Buitenreclame vindt haar oorsprong in het wildplakken; bedrijven zochten naar een manier om hun boodschap wereldkundig te maken en hingen posters op. Het grote voorbeeld van alle plakkers is Jean Claude Decaux, de oprichter van JCDecaux. Kort na de oorlog begon hij met het ophangen van handgeschreven posters voor de groentezaak van zijn ouders. Vele jaren later was JCDecaux de ‘uitvinder’ van de abri en het bedrijf is inmiddels het grootste buitenreclamebedrijf op het gebied van straatmeubilair. Onder druk van een overheid die regels ging opstellen voor buitenreclame ontstonden er vaste frames en formaten (abri, billboards) die een belangrijk medium zijn gaan vormen voor het adverterend bedrijfsleven. Door de verhoging van de kwaliteit zijn de kosten van de inschakeling van buitenreclame ook sterk toegenomen, waardoor ‘de onderkant’ van de markt gebruik moet maken van de goedkoopste vormen van reclame. Wildplakken is waarschijnlijk een van de meest goedkope vormen. Door de enorme druk op de standaard buitenreclamevormen zoekt het adverterend bedrijfsleven echter ook naar alternatieve media; guerrillamarketing is een mooie verzamelnaam hiervoor. Zo maken gerenommeerde adverteerders regelmatig gebruik van deze vorm, onder meer door viaducten vol te plakken of stickers op verkeersborden aan te brengen.

De veroorzaker: de adverteerder

In de problematiek van het wildplakken wordt ons inziens de veroorzaker te weinig in het geheel betrokken. Hetzelfde zien we met de aanpak van drugcriminaliteit in Mexico en Colombia. Als de vraag naar cocaïne in Amerika niet aangepakt wordt, hoe kan dan de productie ooit serieus aangepakt worden? Adverteerders willen attentiewaarde en schromen niet om daarvoor vele middelen in te zetten. Grote adverteerders (mede op advies van hun mediabureaus) maken helaas toch nog steeds gebruik van wildplak, een ontwikkeling die naar onze mening gestopt moet en kan worden.

Er is echter een categorie ‘adverteerders’ die lak zal hebben aan elke vorm van regelgeving. We moeten hierbij denken aan de organisatoren van bijvoorbeeld house-parties. De organisator valt lastig te traceren en de posters worden vaak buiten medeweten van de organisator opgehangen op illegale plekken. Direct wegspuiten van de posters door een extern bureau zal helpen de wildplak te verminderen. Of net als in Gent stickers over de gewraakte posters hangen met de boodschap ‘afgelast’ ☺. Het is natuurlijk wel de vraag of een gemeente op eenzelfde niveau moet gaan zitten als de wildplakker om zelf dan ook maar wild te gaan plakken?

De oplossing: handhaving

Gemeenten die het meest succesvol zijn in de bestrijding van wildplak maken over het algemeen gebruik van een scala van maatregelen. Ten eerste is er een helder reclamebeleid nodig dat voor iedereen duidelijk maakt welke vormen van buitenreclame wel en niet toegestaan zijn. Ten tweede kunnen gemeenten heldere afspraken maken met exploitanten van buitenreclame om in aanvulling op hun exploitatierecht ook (bepaalde vormen van) wildplak te verwijderen. Vaak wordt dat ondergebracht bij de exploitant van de driehoeksborden, die in de praktijk ook de meeste commerciële last hebben van het wildplakken. Soms ook (in aanvulling op het contract met de A0-exploitant) hebben gemeenten een afspraak met Bizon Buitenreclame voor exploitatie van de energiehuisjes en in ruil daarvoor houden ze een geselecteerd aantal objecten schoon. Ten derde zal de gemeente zelf ook heel duidelijk de handhaving moet uitvoeren; niet alleen regels vastleggen, maar ook daadwerkelijk tot actie overgaan. Dat kan door overtreders een boete op te leggen en ook door bepaalde gemeentelijke diensten de opdracht te geven de wildplak onmiddellijk te laten verwijderen. Ten vierde zal een gemeente ook vrij plakplaatsen ter beschikking moeten stellen om plakkers een alternatief te bieden. En – hoe ondankbaar ook – ook de vrije plakplaatsen trachten te onderhouden.

Als handhaving op een stringente manier plaatsvindt, zal het probleem van de wildplak automatisch minder worden.

Bronnen:
NABB
Bizon Buitenreclame
Reality Outdoor
Nieuwe Revue artikel (nr 41, 2009)
NRC

„Met deze actie hopen we dat de organisatoren heel veel telefoontjes en opmerkingen krijgen van mensen die naar hun evenement willen komen. Hopelijk zullen ze dan begrijpen dat we wildplakken niet langer kunnen aanvaarden”, zegt Sandra Rottiers, de coördinerende ambtenaar zaterdag in de krant Het Laatste Nieuws. De wildplakkers reageren woest. De muziekgroep Ratkabaybal zag tot haar schrik dat de gemeente ‘afgelast’ had geplakt op haar affiches voor de presentatie van de nieuwe cd op 17 april. Marjolein Hantson van de groep overweegt haar affiches weer over die van de gemeente te lijmen: „Het zijn trouwens mooie affiches en we plakken ze alleen op lelijke elektriciteitskasten en saaie vuilnisbakken”.

Toch valt het met de negatieve reacties wel mee, zo leert wat zoeken op Internet. Muziekgroep Ratkabaybal reageert als volgt:

Beste,

Wij lezen dat wij ‘woest’ zouden zijn omwille van de recente “Afgelast”-actie van de stad Gent tegen wildplakken. Zo hebben wij echter niet gereageerd en dat willen wij dan ook graag rechtzetten…

We vatten de actie van burgemeester Termont op zoals hij bedoeld is: ludiek maar kordaat.Wij zijn ons ervan bewust dat we buiten de wet handelen maar sta ons toe onszelf te verdedigen:

Het is zeker zo dat er in Gent talrijke legale plak-plaatsen zijn, maar die worden gemonopoliseerd door grote bedrijven die meerdere malen per dag overplakken. Als wij onze affiches, die we uit eigen zak betalen, daar hangen, duurt het geen halve dag voor ze weer zijn verdwenen. Ook dit is in strijd met de wet, maar hiertegen wordt vreemd genoeg niet opgetreden!

De twee waarschuwingen die volgens de burgemeester aan de actie voorafgingen (Het Journaal 20/03), hebben wij nooit gekregen en het is dan ook nogal cru ons af te doen als hardleerse overtreders, aangezien het een eenmalig evenement betreft en we slechts 150 affiches hebben geplakt…

Maar wat er ook van zij, de actie van het stadbestuur mist zijn effect niet. Omdat wij heus wel liever op legale wijze te werk gaan, zullen we een eventueel volgend evenement dus enkel via internet adverteren, aangezien de vele aanplakborden voor particulieren zoals ons volslagen nutteloos zijn. In het Gentse straatbeeld zullen dan ook binnenkort enkel nog de kapitaalkrachtige concertpromotoren en de commerciële publiekstrekkers te zien zijn, maar dat is blijkbaar de bedoeling van het stadsbestuur….

mvg, Rat Ka Bay Bal
PS: Onze CD-voorstelling op 17 april gaat voor alle duidelijkheid nog steeds door…

Meer informatie, vanuit de site www.apache.be:

De dienst Preventie van de stad Gent gebruikt sinds woensdagavond de methodes van de straat in zijn strijd tegen het wildplakken. Op verschillende affiches voor Gentse evenementen hing opeens een opvallende sticker met daarop in koeien van letters: ‘AFGELAST’. De organisatoren zijn not amused. ’Maar ik moet eerlijk gezegd wel meteen glimlachen om zo’n actie’, zegt Carlos Boidin van Comm’sa (Communicatie met zicht op de samenleving).

Organisatoren van Gentse feesten, fuiven en andere evenementen kleuren vaak buiten de lijntjes. Ze plakken hun affiches niet alleen op de officiële reclameborden, maar maken ook reclame op vuilnisbakken en andere decorstukken in het straatbeeld. Woensdagavond schrokken enkele organisatoren zich een hoedje. Niet alleen had een onverlaat een sticker (.jpg) over hun affiches geplakt, hij had er als verantwoordelijke uitgever ook zijn naam op gezet: Daniël Termont. De Gentse burgemeester.

Kleine lettertjes

Aanvankelijk was er ongeloof. De burgemeester die illegaal geplakte affiches laat overplakken? Hier moest een grappenmaker aan het werk zijn. “Toch niet”, zegt Claude Beernaert, woordvoerder van burgemeester Termont (sp.a). “Dit is een actie van de dienst Preventie. Het is misschien een provocerende actie, maar we hebben nog geen klachten ontvangen.” Kon de stad Gent niet gewoon de organisatoren op de vingers tikken? “Dat is in het verleden al meermaals gebeurd. Ook deze keer hebben wij de illegaal aangebrachte affiches geregistreerd en zullen de organisatoren van ons horen.”

Dries Van Melkebeke van de dienst Preventie zegt van niet. “We hebben de actie voorgelegd aan de burgemeester en de juridische dienst. Zolang we aan een aantal voorwaarden voldoen, is er geen probleem. Zo moet er een verantwoordelijke uitgever vermeld staan en leggen we in kleine lettertjes uit dat het een gerichte actie tegen wildplakken betreft. We hebben vooral de organisatoren geviseerd die al meermaals een verwittiging ontvangen hebben. Ook hebben we eerst toestemming gevraagd aan de eigenaars van de cabines voor de nutsvoorzieningen en van de vuilnisbakken, respectievelijk Belgacom en Clear Channel.”

Guerrilletechnieken

De actie werd niet aangekondigd. “Woensdagavond zijn enkele mensen van de stad Gent na hun uren op straat getrokken om de stickers te verspreiden”, zegt Van Melkebeke. Hij verwacht niet dat de actie een averechts effect zal hebben. “Tenslotte zijn er genoeg legale borden waarop organisatoren affiches kunnen plakken. We hebben een stagiaire een onderzoek laten doen, en toen bleek dat Gent koploper is in Vlaanderen met tientallen borden die zich op strategische plekken bevinden.”

Carlos Boidin van het Gentse communicatiebureau Comm’sa kan de actie in ieder geval wel smaken. “Ik heb die stickers zelf nog niet gezien, maar ik moet wel meteen glimlachen als ik zoiets hoor”, bekent hij. “Het is een mooie tegenzet van de stad. Ze beantwoorden guerrillatechnieken met guerillatechnieken. De vraag is natuurlijk of het iets zal uithalen.”

Kleine garnalen

Boidin heeft echter ook begrip voor de kleine organisatoren. “Zij beschikken niet over voldoende geld voor een professionele campagne. En de vraag is ook of er voldoende alternatieven zijn om affiches te plakken. Uiteindelijk wil je als organisator toch aanwezig zijn in het straatbeeld.”

Günter, een van de geviseerde organisatoren, beaamt dat er voldoende legale aanplakborden zijn in de stad. “Maar het probleem is dat dat het werkterrein is van enkele professionele firma’s. Drie keer per dag komen zij affiches plakken. Daar kunnen wij als kleine garnalen niet tegenop. Zodra die bedrijven een affiche zien die niet van hen is, overplakken ze die. Wat nochtans ook niet mag: in hetzelfde politiereglement staat dat er per evenement maar één affiche mag hangen op zo’n bord. Als de stad daar niet tegen optreedt, móéten wij wel op zoek naar illegale alternatieven.”

Een voorbeeld: op het Spui signaleerde hij 160 obstakels die vaak onnodig of verkeerd zijn geplaatst: ANWB borden die vaak de verkeerde richting aanwijzen, verkeersborden die volgens hem doubleren en/of elkaar tegenspreken, fietsnietjes, elektriciteitshuisjes, lantaarnpalen, mobiele toiletten, plastic plaskruisen en reclameborden.

Coumou bepleit de kunst van het weglaten: straatstenen met tegels waarop het fietslogo geplaatst is, waardoor je rond die plek al drie van die blauwe borden met een fiets erop kan weghalen. Het Anne Frank Huis valt niet te fotograferen zonder er borden van reders bij te krijgen. Ook bij de Stopera aan de Amstel is wildgroei aan borden. We moeten iets doen, aldus Coumou. De inrichting van de openbare ruimte in Amsterdam verdient volgens Coumou meer aandacht dan in andere steden, omdat een groot deel van de stad uit water bestaat en van de resterende 6,29 vierkante kilometer maar een klein deel voor de openbare ruimte overblijft.

De eerste keer dat de gemeente besloot tot een grootscheepse opschoning van straten en pleinen in de binnenstad was 1994. Wethouder Guusje ter Horst wilde dat de herinrichting van het Spui een keerpunt zou worden. Aanleiding was een wildgroei aan Amsterdammertjes, wat weer een erfenis was van wethouder Han Lammers die op zijn beurt de strijd had aangebonden met verkeerd geparkeerde auto’s. Daarna volgden nota’s en discussies elkaar snel op, maar echte oplossingen zijn nooit gevonden.

Voor wat betreft reclameborden kan natuurlijk voor de optie gekozen worden om (meer) borden te laten roteren. Echter de opengevallen plekken worden dan natuurlijk weer prooi van de wildplak. En dan heb je weer heel goed beleid en handhaving nodig. Allemaal erg lastig in een grote stad.

Bron: Het Parool, 26 januari 2010

Op 14 december 2009 heeft de gemeenteraad besloten tot het invoeren van een reclamebelasting per 1 januari 2010. De belasting wordt ingevoerd in drie gebieden, het kernwinkelgebied van het Centrum met aanloopstraten en op de bedrijventerreinen Beverkoog en Overdie/Laanenderweg. Het initiatief is gekomen van de ondernemers in deze gebieden. Na inning van de belasting stelt de gemeente deze belasting in de vorm van een subsidie beschikbaar aan de ondernemers. De gemeente functioneert dus eigenlijk alleen als doorgeefluik. De ondernemers dragen zo door middel van de reclamebelasting hun steentje bij aan een ondernemersfonds voor deze gebieden.

Openbare aankondiging

Reclamebelasting wordt geheven voor het hebben van openbare aankondigingen zichtbaar vanaf de openbare weg. Bij openbare aankondigingen kan gedacht worden aan schriftelijke aankondigingen, foto’s, tekeningen, logo’s, stickers, raam- en aanplakbiljetten, teksten en figuren op gevelborden, etalageruiten, lichtbakken, borden, vlaggen, neonreclames, merken, emblemen, beelden (bijvoorbeeld een ijsje of gebakbeeld) en beeldbepalende kenmerken (verder reclame-uitingen genoemd). Echter, openbare aankondigingen zoals de vermelding van openings- en sluitingstijden en aanduidingen die aangeven waar de hoofdingang van een gebouw zich bevindt, zijn geen openbare aankondiging in de zin van de reclamebelasting. Een aankondiging is openbaar indien het publiek vanaf de openbare weg de aankondigingen kan zien. Aankondigingen in gebouwen zijn meestal niet zichtbaar vanaf de openbare weg en in dat geval daardoor niet belastbaar.

Wie is belastingplichtig

De gebruiker, degene die het meest gebaat is bij de reclame-uiting, ontvangt de aanslag. Bij reclame op plaatsen die daarvoor speciaal bedoeld zijn, zoals billboards en bushokjes, moet de exploitant van deze voorzieningen betalen.

Gebieden

Er zijn drie gebieden waar reclamebelasting wordt geheven. Het kernwinkelgebied met aanloopstraten in het Centrum en op de bedrijventerreinen Beverkoog en Overdie/Laanenderweg. Voor de kaart klik op de link van het gebied. In de verordening Reclamebelasting worden de straatnamen opgesomd. Als het een deel van de straat betreft staan de huisnummers erbij.

Oppervlakte reclame-uiting

Een onafhankelijk bureau heeft digitale foto’s gemaakt en metingen verricht en zo het aantal vierkante meters reclameoppervlak van uw bedrijf bepaald. Als er meerdere reclameobjecten per pand, per gebruiker zijn, worden de oppervlaktes van de reclameobjecten bij elkaar opgeteld en het totaal naar beneden op hele vierkantenmeters afgerond.

Voorlopige aanslag en definitieve aanslag

In de loop van 2010 februari, na verwerking van alle opmerkingen op de conceptaanslagen die in december zijn gestuurd, volgt een voorlopige aanslag reclamebelasting. Na afloop van het belasting jaar volgt de definitieve aanslag. Dit doen wij omdat pas aan het eind van het jaar bepaald kan worden of inderdaad 12 maanden lang de reclame-uitingen aanwezig waren. Normaal gesproken zijn deze aanslagen gelijk aan elkaar, tenzij er wijzigingen gedurende het jaar plaatsvinden in uw belastingplicht. Bijvoorbeeld door het niet of minder voeren van reclame, door verhuizing, bedrijfsbeëindiging enzovoort.

Vrijstellingen

De reclamebelasting kent ook een aantal vrijstellingen, deze staan in de verordening reclamebelasting. Zo wordt bijvoorbeeld geen reclamebelasting geheven voor de Nederlandse vlag, de Alkmaarse vlag en een vlag van de winkeliersvereniging of wijkorgaan. Maar bijvoorbeeld ook niet voor openbare aankondigingen.

Kosten

Als de oppervlakte van de openbare aankondiging kleiner of gelijk is aan 0,1 m2 hoeft u geen reclamebelasting te betalen. De tarieven zijn per gebied verschillend, voor de tarieven verwijzen wij naar de website van de gemeente.